บทความ น้ำแข็ง กับ นาฬิกาทราย นานมาแล้ว โลกเป็นเพียงวัตถุทรงกลมเรียบๆเปล่าๆ ไม่มีอะไรอยู่เลยนอกจาก น้ำแข็งก้อนใหญ่กับนาฬิกาทรายเรือนยักษ์ ที่มีปลายเปิด สามารถปล่อยทรายออกได้อย่างเดียว น้ำแข็งกับนาฬิกาทรายเป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เล็ก ร่วมทุกข์ร่วมสุข จนทั้งคู่เติบใหญ่เข้าสู่วัยหนุ่มสาว ความงดงามของน้ำแข็ง ทำให้นาฬิกาทรายแอบชื่นชมหลงใหล แต่ทุกครั้งที่พยายามแสดงความสนิทสนมใกล้ชิด ความเย็นชาจากน้ำแข็งก็ทำให้นาฬิกาทรายต้องผิดหวังทุกทีไป วันหนึ่งนาฬิกาทรายทะเลาะกับน้ำแข็งอย่างรุนแรงถึงขั้นแตกหัก นาฬิกาทรายร้องไห้เสียใจหนีไปอยู่อีกซีกโลกหนึ่ง เวลาผ่านไปปีแล้วปีเล่านาฬิกาทรายกับน้ำแข็งก็ยังไม่คืนดีกัน ต่างคนต่างอยู่คนละซีกโลก จนมาวันหนึ่งเกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ ทำให้โลกจะต้องแตกออกเป็นสองส่วน น้ำแข็งรู้ดีว่าถ้าโลกแตกเป็นสองส่วนแล้ว ก็คงไม่ได้เจอกับนาฬิกาทรายตลอดกาล แต่ด้วยทิฐิที่มีอยู่ น้ำแข็งจึงเลือกที่จะอยู่นิ่งๆ แทนที่จะออกตามหานาฬิกาทราย ดวงจันทร์โคจรผ่านมา น้ำแข็งจึงถามว่าอีกซีกโลกเป็นอย่างไรบ้าง ดวงจันทร์บอกว่า นาฬิกาทรายกลับมาไม่ทันเพราะโลกกำลังจะแยก จึงปล่อยทรายออกมาปกคลุมรอยแตกของโลก เพื่อยึดไว้ไม่ให้แยกออกจากกัน โดยหวังว่าจะได้กลับมาพบน้ำแข็งอีก ทันทีที่รู้ น้ำแข็งก็รีบออกตามหานาฬิกาทราย........ สายเกินไป ทรายกำลังจะหมดจากตัวนาฬิกาแล้ว เมื่อน้ำแข็งมาถึง ก็ได้ยินเพียงคำพูดสุดท้ายจากปากของนาฬิกาทราย " ฉันรักเธอ ..." ความเย็นชาที่มีในตัวน้ำแข็งหมดลงทันที น้ำแข็งจึงเริ่มละลายในขณะที่ทรายเม็ดสุดท้ายร่วงลงสู่พื้นดิน ก ลายเป็นน้ำทะเลที่อ่อนโยน คอยโอบอุ้มผืนทรายที่บริสุทธิ์ อยู่คู่กันมาจนทุกวันนี้ .....
Free Skin hi5

ฟังวิทยุออนไลน์ ที่ izeemusic

..........ความรัก....ที่ใคร ๆ ก็อยากมีอยากได้ เพราะคิดว่า...ถ้ามีแล้วจะมีความสุข แต่ไม่รู้เลยว่า เราจะมีความสุขเพราะความรักได้นั้น เราต้องรู้จัก "รัก" ให้เป็น ไม่เช่นนั้น เราก็จะโทษว่า "รัก" ทำร้ายเรา เพราะรักเราจึงทุกข์
.........คงไม่มีใครปฏิเสธว่า เริ่มรัก เราจะพบว่า "ที่ใดมีรัก ที่นั่นมีสุข" ระหว่างรัก "ที่ใดมีรักที่นั่นมีสุข และทุกข์" เมื่อเริ่มหมดรัก "ที่ใดมีรัก ที่นั่นมีทุกข์" เราจะเห็นได้ว่ามันเป็นเรื่องธรรมดา ของความรัก ไม่มีอะไรที่จะคงอยู่ ไม่ว่าจะสุข หรือ ทุกข์ สังเกตได้ว่าความสุขหรือความทุกข์ ที่เกิดขึ้นกับเรามักมีเหตุมาจากสิ่งที่มากระทบอารมณ์และความรู้สึก ถ้าเราไปใส่ใจกับสิ่งที่มากระทบมาก เราก็จะรู้สึกว่าสุขมาก หรือทุกข์มาก แต่ถ้าเราเฉย ๆ รับรู้ว่าตอนนี้สุข หรือทุกข์อยู่ และยอมรับได้ว่าเดี๋ยวมันก็ผ่านไปแล้วไม่มีอะไรอยู่กับเราได้ตลอดไป
..........ฉันเคยถามคนอื่นว่าทำไมเวลาที่ฉันอยู่กับคนที่ฉันรัก ฉันถึงรู้สึกทุกข์ แต่เวลาที่ฉันลองห่างจากคนรัก สักระยะเวลาหนึ่ง ฉันกลับรู้สบายใจขึ้น จนคนรอบข้างทักว่าดูดีขึ้น (ทั้งที่เขาไม่รู้ว่าฉันเริ่มห่างจากคนรัก) แต่ตอนนี้ฉันมีคำตอบให้กับตัวเองแล้วว่า เพราะฉันเอาใจไปอยู่ที่เขามากไป ไม่ว่าเขาจะทำอะไร อยู่ที่ไหน อยู่กับใคร คิดอย่างไร รู้สึกอย่างไร จนลืมเอาใจมาอยู่ที่ตัวเอง (หรือเรียกว่า มีสติอยู่กับตัวก็ได้) แต่เมื่อเราเริ่มกับมาอยู่กับตัวเอง สนใจตัวเอง เลิกสนใจเขา ฉันกลับมีความรู้สึกโล่ง โปร่ง สบาย ไม่รู้สึกอึดอัด แน่นหน้าอกเหมือนเมื่อก่อน
..........บางครั้ง เราต้องกลับมาอยู่กับตัวเองบ้าง เพราะยามคนเรามีความรัก ใจเรามักจะไปอยู่ที่เขาซะหมด จนไม่เหลือใจไว้ให้ตัวเองบ้างเลย อย่างที่เคยได้ว่าประโยคที่ว่า รักล้นใจ รักหมดใจ รักเกินเผื่อใจ ซึ่งถือว่าเป็นอันตรายทีเดียว ถ้าคนที่เรารัก เขาไม่ได้รักเราขนาดนั้น
...........คนที่ช้ำ ก็คงไม่พ้นเราอีกนั่นแหละ ดังนั่นหากคิดจะรักก็ขอให้รักอย่างมีสติ อย่าทุ่มสุดตัวหมดหัวใจ เผื่อใจไว้บ้างว่า ไม่มีอะไรที่จะอยู่กับเราตลอดไป คนเรามาพบกันก็เพื่อจาก จะเร็วหรือช้า ก็แล้วแต่บุญกรรมที่ทำด้วยกันมา อย่าไปยึดติดมันมาก......ขอเป็นกำลังใจให้ทุกคนที่อยู่ในวังวนของ "ความรัก"

เรื่องเดียวกันที่เราทุกข์บางทีคนอื่นเค้าไม่เห็นทุกข์เหมือนเราเลย เพราะว่าใจเราเองนั้นแหละที่ทำให้มันทุกข์ อยากให้เป็นอย่างนั้น อยากให้เป็นอย่างนั้น อย่าอยากได้ อยากมี อยากเป็น ในสิ่งที่เราควบคุมไม่ได้ ถ้าเราปล่อยวางซะบ้างเราจะสบายใจขึ้น

กว่าชีวิตจะเดินมาถึงจุด ๆ หนึ่ง อาจต้องพานพบอะไรมามากมาย ไม่ว่าจะเป็นสุข ทุกข์ ผิดหวังและสมหวัง ซึ่งมักมาเป็นของคู่กันเสมอ..

ทางเดินในบางครั้ง..อาจไม่ได้เป็นเส้นตรง และบางครั้งอาจไม่ใช่ทางราบเรียบ

เดินมาถึงจุดหนึ่ง..อาจพบกับเส้นทางโค้ง ลับมุมไปจะเจอกับอะไรบ้าง ใครจะไปหยั่งรู้

แต่อยู่ที่ว่า..ใครจะเตรียมใจไว้อย่างไร

บางคน..มิได้ตั้งรับ

เจอกับสุขก็รับเอาเสียเต็มที่..ความทุกข์เข้ามาสะกิดนิดหน่อยก็จ๋อยรับประทาน จนพาลทำใจท้อ เหนื่อยที่จะสู้ เหนื่อยที่จะรับรู้

กว่าจะผ่านพ้น..เรื่องราวที่ร้ายกับจิตใจ ก็ทำเอาชีวิตแทบไม่รอด

บางคน..ตัดสินชีวิตด้วยเวลาเพียงชั่ววูบ

เพราะคิดแต่ว่า..ชีวิตนี้หมดสิ้นแล้ว ไม่มีอะไรเหลืออีกแล้ว

จนลืมเลี้ยวดูคนรอบข้าง..ที่อยู่ในครอบครัว

ใจ..เป็นตัวการสำคัญ พอ ๆ กับ

สมอง..ที่เป็นคนสั่งการ

และหัวใจไม่ใช่สมอง..

บางครั้ง..ใจจึงท้อกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น

การเตรียมใจตั้งรับกับเรื่องราวต่าง ๆ ที่เข้ามาในชีวิตจึงเป็นเรื่องสำคัญ

สุขก็ให้รู้ว่าสุข..

ทุกข์ก็ให้รู้ว่าทุกข์..

ท้อ ผิดหวัง สมหวัง ก็ให้รู้เท่าและทัน..

ไม่แบกรับสิ่งใดสิ่งหนึ่งจนเกินไป..

แล้วเราจะก้าวข้าม กับ นิยามคำว่า..ท้อ

เมื่อใดที่ใครคนนึงทิ้งเราไป....
เรามักจะหาเหตุผลให้ตัวเองเสมอ
---------- ว่าเพราะอะไร ? ----------
แต่ทำไม...เมื่อเวลาเรารักใครสักคน
เรากลับไม่มีเหตุผลให้ตัวเอง
---------- ว่ารักเพราะอะไร ----------
บางครั้ง..."รักจึงไม่ต้องการเหตุผล"